Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία (Greek Orthodox Church) Α.Ε.

Offshore : Mo(y)nes-Mone(y)s Agiou Orous

(ναι καλά καταλάβατε εννοούμε το τρίτο το μακρύτερο)

Old time classic θέμα και πιασάρικο. Όπως και να το κάνεις αφορά το σχεδόν «97%» του πληθυσμού. Συγγνώμη δεν πάμε πάλι de javou το Αριθμόλεξο, αλλά αν υπήρχε ο ορισμός του “tag” για εδώ που κατοικούμε, αυτός θα ήταν ο Ελληνικά Ορθόδοξος (επιθετικοί προσδιορισμοί or what?)

Τώρα αν κάτσει κανείς και αναλογιστεί την ηλικία του ελληνικού και την ηλικία του ορθόδοξου, θα ήταν πιθανό να κατέληγε στο συμπέρασμα ότι παίζει γονιδιακά το ελληνικό να υπερέχει του ορθόδοξου, ότι κι αν μπορεί να σημαίνει αυτό.

Βέβαια, από τη στιγμή που υπάρχει ένα τόσο μεγάλο χρονολογικό χάσμα εμφάνισης μεταξύ αυτών των δύο, συμπαθέστατων κατά τ’ άλλα, επιθέτων, όσον αφορά τον «πολίτη αυτού του κράτους», δεν θα ήταν παράλογο να αναρωτηθεί κάποιος «Σε καλό μας μπήκε…το δεύτερο;;;». Γιατί ως γνωστόν, το πρώτο δε μετράει ποτέ.

Ε-ναι λοιπόν!

Σωστά μας μπήκε! Δεν ξέρω πως καταλάβανε ακριβώς όταν διαβάζανε, αυτοί που φτιάχνανε το Σύνταγμα της Ελλάδος, για την Εκκλησία του Δήμου που ήταν ουσιαστικά το κράτος και τα άλλα χρυσά του Περικλέους, αλλά μάλλον βαριόντουσαν και σκέφτηκαν για συντομία να γράψουνε για Εκκλησία-Κράτος.

Πάντως αν μη τι άλλο, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι καταφέρανε μία παγκόσμια πρωτοτυπία. Πουθενά αλλού στον κόσμο, δεν παίζει να υπάρχει τέτοια θρησκευτικού περιεχομένου εταιρεία..ε, εε, εκκλησία, που να λειτουργεί με τόσο αδιαφανή και σχεδόν ιμπεριαλιστικό τρόπο (sry για τον όρο, αλλά μιλάμε για εδαφικές διεκδικήσεις όπως και να το κάνουμε!!) σε σχέση με το κράτος που φιλοξενεί τις δραστηριότητές Tης.

Δεν έχουμε να στεναχωριόμαστε, βέβαια, μήπως και πάνε πουθενά αλλού, λόγω φτηνών εργατικών χεριών, μιας και η σύμβαση υπογράφτηκε με μάρτυρες πολλούς, και ως όλα τα «δημόσια φαινόμενα» έχει χαρακτήρα μονιμότητας και αποκλειστικότητας. Πάλι καλά, που αποφάσισαν εδώ που λέμε να ανοίξουν και πολιτικό σκέλος οι χριστιανοί (ναι, το καλό το κρατούσα για το τέλος) και ρίχνουν κάτι πίσω στην αγορά, γιατί μόνο με μάζευε, θα τους ψιλιαζόντουσαν στο τέλος, μπορεί και όχι.

Αλλά ο ΛΑΟΣ (χωρίς τελείες και μαλακίες) μπορεί και θέλει να απαιτήσει δημοψήφισμα εδώ και τώρα μέσω SMS για το διαχωρισμό Εκκλησίας-Κράτους!!! Όλοι έχουμε κινητό, άρα δεν είναι του διαβόλου και η διαδικασία μπορεί άνετα να διασφαλιστεί μέσω μίας κοινοπραξίας υπολοίπων ανώνυμων εταιρειών κινητής τηλεφωνίας και διοργάνωσης τηλεφωνικών δημοψηφισμάτων!!!

Α και όσον αφορά το δίλλημα, εγώ λέω τα γένια μας.

ΥΓ : Προκαταβολικά συγγνώμη αν με οποιοδήποτε τρόπο προσέβαλα τα θεία, αλλά δεν έγραψα τίποτα για θείους και θείες! 2/3 καλά είναι.

1.878.696

1.655.461 μπλε συγκρατούμενοι

428.209 κόκκινοι συγκρατούμενοι

377.901 λοιπά χρώματα συγκρατούμενοι

366.562 λευκοί ως το κόκκαλο συγκρατούμενοι

240.865 πολύχρωμοι συγκρατούμενοι

178.952 οικολογικοί συγκρατούμενοι (σ.τ.μ. η ιδιότητά τους είναι άσχετη με οτιδήποτε άλλο anyway:P)

______________________

5.126.646 κρατούμενους

vs

4.614.273 ,

οι οποίοι αν μη τι άλλο δεν έχουν την ίδια κάψα να μπουν κάτω από το tag του κράτους, ενός κράτους που από την πρώτη στιγμή που έρχεται σε επαφή με τους πολίτες του (μπανάλ όρος όντως, το συγκρατούμενοι είναι καλύτερο, ε;ε;), τους ξεκαθαρίζει ότι έχει ως κύριο μέλημά του την εξερεύνηση της δυνατότητας για πρωκτική επαφή μαζί τους και   έπειτα να γίνουν κι αυτοί με τη σειρά τους συγκρατούμενοι των υπολοίπων που δοκίμασαν και τους άρεσε και καλά..

Πάντως μιας και οι αριθμοί καταφέρνουν σιγά σιγά να έρχονται στα ίσα τους, καλό θα ήταν και οι λέξεις με τη σειρά τους να απαιτήσουν ανάλογη και αναλογικότερη μεταχείριση!  Γιατί αν τρομάζουν σε κάτι πραγματικά όλοι αυτοί ,που θαρρούν πως τους δίνετε εντολή με το τωρινό εκλογικό σύστημα να διαχειρίζονται το μέλλον μας κατά “πλειοψηφία”, είναι οι αριθμοί  αυτοί καθέ αυτοί να πάρουν σάρκα και οστά.

Η Ε.Σ. περπατάει αγέρωχα μέσα στο πλήθος, ψάχνοντας το επόμενο θύμα της. Κανείς δε φαίνεται να τις δίνει σημασία, αν και θα έπρεπε για να πούμε του στραβού το δίκιο (μάλλον κυριολεκτικά), είναι λες και κινείται σε δικούς της ρυθμούς, με σκοπούς που μόνο αυτή μπορεί να καταλάβει. Κι όντως ξαφνικά σταματάει και αρχίζει να κοιτάει το ρολόι της εκνευρισμένη..2 ώρες στους δρόμους κι ακόμα να βρει κάποιον να περάσει την ώρα της και που ξέρεις να τον σαγηνεύσει κιόλας με τα κόλπα της. Είναι παλιά στο κουρμπέτι και αυτά είναι κόλπα ζόρικα, που κάνουν στο Ελλάντα.

Anyway δε γινόταν να πάει χαράμι η μέρα, τόση ώρα φτιαχνόταν και συγυριζόταν στον καθρέφτη, έπρεπε να συναντήσει κάποιον κι ας μην ήταν νέα γνωριμία. Στη φάση που ήταν θα περνούσε την ώρα της και με κάποιον που ήδη ήξερε, είχε αρχίσει να βαριέται και δεν την πλήρωναν τζάμπα στην τελική. Τις είχαν δοθεί προνόμια να έχει σχεδόν όποιον ήθελε, χωρίς τα χρόνια να αφήνουν κανένα σημάδι πάνω της και να διατηρείται νέα κι απαράλλαχτη. Βασικά η φύση της δουλειάς της αυτή καθ’ αυτή, ήταν που τη ξετρέλαινε, κι όχι ο παχυλός μισθός που της πρόσφερε κάθε μήνα τ’ αφεντικό. Ο κ. Ε.Κ. ήταν το πιο καλό αφεντικό που θα μπορούσε να είχε, πάντα σωστός απέναντί της αν και κάπως πιο σκεπτικός όσο περνούσαν τα χρόνια, κι απότομος.

Το γιατί είναι μια άλλη ιστορία που θα τη δούμε κάποιαν άλλη φορά, γιατί ξαφνικά μια φωνή διέκοψε της σκέψεις της Ε.Σ.

“Συγγνώμη για την ενόχληση μήπως ξέρετε που είναι η στάση για το μετρό;”

Κάπου τον ήξερε αυτόν, και πως σκατά τις μίλησε; ούτε που θυμάται πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος της απεύθυνε το λόγο, αλλιώς ήταν συνηθισμένη.. Αλλά αυτόν τον θυμήθηκε! Μια χαρά περίπτωση είναι, και καλά κρατιέται και του λόγου του, οπότε και θα κάνει τη δουλειά της και την ευχαρίστησή της ταυτόχρονα, το καλύτερό της. Μόνο να δεις πως τον λέγανε, είχε περίεργο όνομα, αλλά που θα πάει θα το θυμηθεί.. Α ναι! είναι το πατριωτάκι ο…

11 χρόνια πριν…

Καθόταν αμέριμνος, στο παγκάκι της γειτονιάς του και κοιτούσε τα κορίτσια να χασκογελάνε λίγο πιο κάτω.. Ήταν όλες μαζεμένες, η Ε.Α., η Δ.Ε. και η Δ.Υ. Που και που του  ρίχνανε κλεφτές ματιές και γελούσαν ακόμα πιο πολύ.. Είχε αρχίζει να του τι δίνει στα νεύρα αυτή η κατάσταση.. Και τότε, λες και ήρθε από το πουθενά, την άκουσε, μια φωνή θεσπέσια..

..Τον είχε πάρει παραπέρα και όλο νόημα και νάζι, τον ρώτησε

“Έχεις λίγο χρόνο μικρέ;” :)

‘”Πόσο λίγο;”, βρήκε να ρωτήσει κι αυτός ^^

¨Ξέρω κι εγώ; ένα, ενάμιση, τι πράματα είναι κι αυτά που ρωτάς ρε παιδάκι μου.¨ και γέλασε δυνατά. :D:D

“Έχω εξετάσεις στο τέλος της χρονιάς, γι’ αυτό ρωτάω¨ :P

¨Καλή τύχη θα σου έλεγα, αλλά με τέτοια μυαλά δε θα δεις χαρά εσύ¨  hehe

Γύρισε να φύγει και με κίνηση βγαλμένη από αρχαία βιβλία περί flirting, του κλείνει το μάτι, τον φιλάει στο στόμα (σ.τ.μ. κάνοντας όλα τα άλλα κορίτσια να σκάσουν από τη ζήλεια τους) και του λέει ¨Θα τα ξαναπούμε¨

Κλισέ σκέφτηκε και κίνησε προς τα κορίτσια, χαλαρός πλέον..

Ο Μεσοπόλεμος

Χαμός.. παντού χαμός. Βόμβες σφραγίδων από παντού και για τα πάντα.  Άπειρη γραφειοκρατία να σε κατακλύζει από παντού.  Και υπογραφές, πολλές υπογραφές, για ότι μπορείς να φανταστείς. Τα πάντα όλα. Μην σας φαίνονται άσχετα αυτά με τα προηγούμενα, τίποτα δεν είναι τυχαίο, ούτε το πλήρωμα του χρόνου το ίδιο για όλους απ’ ότι φαίνεται, και συγκεκριμένα για εκείνη τη τύπισσα στο μπαρ  (πολύ γνώριμη φυσιογνωμία ρε γαμώτο, από κάπου την ξέρεις) για το promotion κάποιου ¨δεν έχει σημασία¨ αλκοόλ που ήθελε σώνει και καλά να συμπληρώσεις ένα έντυπο με την υπογραφή σου και να σου χώσουν μία σφραγίδα στο χέρι, για να μπορείς να πιείς όσο αντέξεις.

Να τα ‘μας, αρχίσαμε πάλι..

¨Εδώ κοντά είναι, κι εγώ προς τα ‘κει πάω,  πάμε παρέα;¨, και τον πιάνει αγκαζέ.

Ανήμπορος να αρθρώσει λέξη από το πόσο ίδια έμοιαζε, αφέθηκε στο βήμα της κι όπου τον βγάλει. Καθώς προχωρούσαν, σχετικά βουβοί και οι δύο, η αρχική σαστιμάρα άρχισε να σβήνει και κοιτώντας την όλο δέος σαν ανάμνηση βγαλμένη από το πουθενά, της πρότεινε

¨Θες να πάμε για ένα ποτό;”

Και πήγανε. Είχανε τόσα πολλά να πούνε. Τόσες πολλές ερωτήσεις, να τις κάνει. Αλλά κάπου βαθιά μέσα του ήξερε ότι αυτή η γυναίκα δεν πρόκειται να δώσει τίποτα, παρά μόνο να πάρει, κατά προτίμηση το χρόνο του. Θα μπορούσε να ξεκινήσει να τις λέει για τη ζωή του, τις σχέσεις του με την Ε.Α. και τη Δ.Ε. από τη γειτονιά του, πως από κολλητές, γίνανε αυτοκόλλητες, κι αυτός εκεί στη μέση κάπου να προσπαθεί να αποφύγει το χλευασμό της Δ.Υ., επειδή κάθετε σαν μαλάκας να τον δουλεύουν οι άλλες δύο. Θα μπορούσε να τις πει κι άλλα πολλά και να ξεχαστεί ευχάριστα μαζί της, αλλά έψαξε στο google βιαστικά και άλλαξε άρδην τη ροή των πραγμάτων.

¨Κοίτα επειδή έχω ένα επείγον ραντεβού με τη Ζωή, μια φίλη μου, θα αναγκαστώ να φύγω τώρα και μιας και τυχαίνει να έχω πάνω μου τα απαραίτητα έγγραφα γονιμότητας και λοιπές εξετάσεις σπέρματος/ορμονών,  κράτα τα να κάνεις τη δουλειά σου και τα λέμε κάποια άλλη φορά, μπορεί.¨

Κίνησε προς την πόρτα του μπαρ και έφυγε να ξοδέψει αλλού το χρόνο του..

Αντί Επιλόγου

Της πήρε κάποια ώρα της Ε.Σ. να συνέλθει. Ένιωθε λες και βγήκε από όνειρο. Για κάποιο λόγο δεν ένιωθε έκπληξη για όλα αυτά που μόλις γίνανε. Άλλωστε η φύση της δουλειάς της ήταν ανέκαθεν περίεργη. Είχε τα χαρτιά μπροστά της, όμως, που υποδήλωναν ότι δεν τα φαντάστηκε όλα αυτά. Τα τσέκαρε, τα διπλοτσέκαρε και χαμογέλασε ικανοποιημένη. Ήταν γεμάτα σφραγίδες και υπογραφές, όπως αρέσανε στον κο Ε.Κ., θα πετούσε από τη χαρά του. Δεν έχει σημασία καν τι λέγανε. Και αύριο μέρα είναι, σκέφτηκε, μπορεί να μου κάτσει το τυχερό και να τη βγάλω αραλίκι τον επόμενο χρόνο, χωρίς να τρέχω στο δρόμο να προσπαθώ να ζευγαρώσω.

Σκεφτόμενη το τελευταίο και αναστενάζοντας βαθειά, τηλεμεταφέρθηκε στα γραφεία της Εταιρείας του κου Ε.Κ.

ΠΡΟΣΟΧΗ

Η ιστορία παίζει να μη βγάζει νόημα (όχι μόνο γιατί μιλάει για κάτι που δεν έχει νόημα). ‘Ισως αν διαβάσετε τα tags κάτι να γίνει.

Ήταν μαζεμένοι κάποιοι, κάπου, κάποτε και αντί να κοιτάζουν τη βροχή ράθυμα σπάζαν τα κεφάλια τους και συζητούσαν επί ώρες. Δεν είχε περάσει και πολύς καιρός που είχαν νιώσει τη ψευδαίσθηση ότι όντως ζουν σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα. Βουλευτικές εκλογές γαρ, και οι περισσότεροι είχαν εξασκήσει (ή ξεσκίσει) το αναφαίρετο δικαίωμά τους στο ψηφίζειν.  Βέβαια ο χρόνος για οποιαδήποτε ενέργεια ήταν άκαιρος αν μη τι άλλο, μιας και μόλις είχε αποφασιστεί η απόχρωση του σώματος προφυλακτικών (σ.τ.μ. της βουλής) που θα ίσχυε για τα επόμενα 4 χρόνια. Αλλά δε βαριέστε, αν μη τι άλλο πρέπει να είχαν κάποιο ελεύθερο χρόνο τότε, γιατί τελικά κατάληξαν κάπου και μιας και απ’ ότι ακούγεται βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, πάρτε να ‘χετε!

Ακολουθεί το κείμενο (:

“Το κείμενο που ακολουθεί έχει τον χαρακτήρα του πρωταρχικού καλέσματος. Είναι ανοιχτό προς τροποποίηση από όποιον ενδιαφέρεται προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν αποτελεί κάποιο μανιφέστο που δεν διαπραγματεύεται.

Καλώς σας βρήκαμε,

και καλώς μας βρήκατε. Το κείμενο που ακολουθεί δεν έχει σκοπό. Ή τουλάχιστον δεν έχει κάποιο σκοπό την ώρα που γράφεται. Είναι μια ανοιχτή επιστολή, ένα κάλεσμα, προς όλους εσάς, που νιώθετε την ίδια ανησυχία με εμάς, για όλα αυτά που συμβαίνουν στην κοινωνία μας και όχι μόνο. Μπορεί να μην έχει σκοπό αυτό το κείμενο, αλλά θα ήμασταν το λιγότερο αφελείς, αν δεν ελπίζαμε να έχει αποτέλεσμα. Και δεν υπάρχει καλύτερο αποτέλεσμα από το να σταθεί το έναυσμα για τη γνωριμία μας, ηλεκτρονικού τύπου κατ’ αρχήν, αλλά όχι μόνο. Μιας γνωριμίας ουσιαστικής, που θα επέλθει από την ανταλλαγή απόψεων και θέσεων, των προβληματισμών αλλά και των ενδιαφερόντων μας. Εξάλλου ο συγκερασμός ξεχωριστών προσωπικών αντιλήψεων στη δημιουργία μιας νέας κοινωνικής ηθικής αποτελεί το μεγαλύτερο βήμα προόδου και αυτό είναι η μοναδική αδιαπραγμάτευτη αρχή μας.

Η Α.Π.ΟΧΗ. (Ανεξάρτητο Πολιτικό Όχημα) δεν έρχεται για να καλύψει κάποιο πολιτικό κενό, ούτε για να επιφέρει την επανάσταση. Μέλημα και θέλησή της είναι να δείξει το δρόμο, ένα δρόμο απεγκλωβισμένο από όλα αυτά τα στερεότυπα μέσα στα οποία όλοι μας, έχουμε συνηθίσει να δρούμε, να λειτουργούμε, να ζούμε γενικότερα. Ακόμα, ακόμα και η αποχή ως λέξη αποτελεί ένα από τα πιο δυνατά στερεότυπα των καιρών μας, το στερεότυπο της απάθειας και της απαξίωσης. Δεν παύει, όμως, να είναι μια λέξη και μόνο. Όταν η καθημερινότητά μας, διέπεται από πράξεις με νόημα, χωρίς προσωπικό συμφέρον και από σκέψεις με όραμα, χωρίς να χάνονται στη σφαίρα του φανταστικού και απραγματοποίητου, τότε η Α.Π.ΟΧΗ. θα αποτελεί απλώς μια λέξη. Μια λέξη – αφετηρία για ομαδική, συνειδητή και συνειδητοποιημένη οργάνωση αυτής καθ’ αυτής της καθημερινότητας μας πάνω σε μια νέα βάση δεδομένων, με απαραίτητη προϋπόθεση την προσωπική αυτο-οργάνωση του καθενός από εμάς με γνώμονα τις ανάγκες των εκάστοτε χρονικών συγκυριών.

Αν μη τι άλλο θα μπορούσαμε να χαρακτηριστούμε ευθυνόφοβοι ή ακόμα και δειλοί αν δεν αναγνωρίζαμε ότι η χρονική αυτή στιγμή είναι από τις πλέον κατάλληλες για αλλαγή των κοινωνικών δομών. Όταν το πολιτικό παρελθόν αλλά και μέλλον της χώρας μας συντονιζόταν και προβλέπεται να συντονίζεται από τις ίδιες 4-5 απόμακρες οικογένειες, τότε νομίζουμε, ότι υπάρχει χώρος για έναν εναλλακτικό τρόπο συντονισμού. Πιο άμεσο και ευθύ, όπου όλοι μας θα νιώθουμε ότι παίρνουμε μέρος στις αποφάσεις και ότι έχουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης στο κατά πόσο θα προοδεύσει και θα καλυτερέψει η κοινωνία μας. Και τι μπορεί να είναι πιο άμεσο και ευθύ από ένα forum, μέσα στο οποίο ο καθένας θα είναι ελεύθερος να συμβάλλει σε μια γενικευμένη ανάγκη της κοινωνίας για αλλαγή σελίδας. Είναι χρέος όλων μας και πολύ περισσότερο της δικιά μας γενιάς, να αντιληφθούμε τις δυνατότητες μας και κυρίως τα μέσα που μας δίνονται πλέον, για να φέρουμε κάτι διαφορετικό στην κοινωνία.

Τελειώνοντας αυτό το κείμενο θα θέλαμε να αναφερθούμε λιγάκι σε όλους όσους θα προσπαθήσουν να δαιμονοποιήσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αυτή μας την προσπάθεια. Να ξέρουν ότι το μόνο που μπορούν να καταφέρουν, στην καλύτερη γι’ αυτούς περίπτωση, είναι να καταποντίσουν το πολιτικό σκέλος της λέξης Α.Π.ΟΧΗ. Τότε όμως η ανάγκη για κάτι νέο θα είναι ακόμα πιο έντονη και κανείς δεν θα είναι σε θέση να απέχει από το μέλλον του. Για όλους τους υπόλοιπους καλώς σας βρήκαμε, ακόμα μια φορά!

1ο δημιουργικό συνέδριο

Α.Π.ΟΧΗ.”

ΥΓ1 : Αν φτάσατε ως εδώ το διάβασμα, τότε μάλλον καλώς σας βρήκαμε idd!

ΥΓ2 : Αν πάλι θέλετε να δείτε από που προήλθε αυτό το κείμενο, τότε μάλλον καλύτερα να learn2google γιατί όπως το βρήκαμε εμείς, μπορείτε και εσείς!

ΥΓ3 : Αν και η πληροφορία ότι όντως έβρεχε τότε δεν είναι 100% εξακριβωμένη, ελπίζουμε στην κατανόησή σας. Τα υπόλοιπα στοιχεία της ιστορίας είναι μάλλον σχεδόν αληθινά.

]]> http://todaxtylo.wordpress.com/2009/05/07/raining-day/feed/ 2 todaxtylo alone_in_the_woods http://todaxtylo.wordpress.com/2009/05/07/nightmare/ http://todaxtylo.wordpress.com/2009/05/07/nightmare/#comments Thu, 07 May 2009 09:32:13 +0000 todaxtylo http://todaxtylo.wordpress.com/?p=35 ]]>

Ακούγεται το κουδούνι. Δεν περιμένεις κανένα τέτοια ώρα. Σηκώνεσαι βαριεστημένα, περίεργος να δεις ταυτόχρονα ποιος είναι, ανοίγεις την πόρτα και να’ σου εκεί να κάθονται όλοι. Πρώτου βαθμού αίματος συγγενείς νομίζεις είναι ο ορθός όρος για όλους αυτούς που βλέπεις. Όμορφη εικόνα και καθώς πρέπει εκεί στη μέση οι δικοί σου άνθρωποι, ο πατέρας σου, η μητέρα σου – στο κέντρο όλων -, τα αδέρφια σου, σαν πίνακας είναι.

Στο διάδρομο επικρατεί πανικός, όλοι τους είναι εκεί. Βγάζεις το κεφάλι σου απ’ το παράθυρο, ρουφάς με λαχτάρα τον αέρα με κλειστά τα μάτια. Φοβάσαι να τα ανοίξεις, γιατί απλούστατα δεν ξέρεις που βρίσκεσαι. Κι όντως. Καλύτερα που τα είχες κλειστά, γιατί είσαι ψηλά. Βρίσκεσαι τουλάχιστον εκατό μέτρα πάνω από τη γη. Μεγάλη πολυκατοικία, μεγάλη και παλιάς κατασκευής. Και παντού έχει κόσμο, κόσμο που κάνει ότι μπορείς να φανταστείς, χορεύουν, τρέχουν, συζητάνε. Μάλλον θα τους ξέρεις και αυτούς. Τρέχεις να το διαπιστώσεις, κατεβαίνεις έναν έναν τους ορόφους, αλλά δεν κοιτάς ουσιαστικά. Σάμπως έχεις να δεις και τίποτα; Καλώς ή κακώς τους ξέρεις. Το νιώθεις σε κάθε σου βήμα ότι κάπου, κάπως τους ξέρεις όλους αυτούς που προσπερνάς βιαστικά. Ακόμα και εκείνη την παρέα που τραγουδάει λίγο πιο κάτω. Κι αυτή την κοπέλα που προσπαθεί να σου μιλήσει, σίγουρα από κάπου την ξέρεις, αλλά είναι αρκετά θαμπή η εικόνα της και η φωνή της δεν φτάνει σε σένα. Επιταχύνεις προσπαθώντας να θυμηθείς, δεν φαίνεται να έχει όμως κάποια σημασία. Και τη σημασία έχει όταν με κάθε σου βήμα φτάνεις όλο και πιο κοντά στη γη. Ούτε εκεί βρίσκεις την ηρεμία. Παντού κόσμος που δείχνει να σε γνωρίζει και τον γνωρίζεις. Ακόμα και τους ψιθύρους τους αναγνωρίζεις, αν και δε βλέπεις να έρχονται καν από αυτούς που είναι γύρω σου, ίσως και να είναι απλά ψίθυροι. Ψάχνεις να βρεις κάτι πιο συγκεκριμένο. Δείχνει να σε περιμένει ένα παιδάκι, όχι μακριά από εσένα, γνώριμη, ήρεμη φυσιογνωμία, φαίνεται να σου έχει δείξει ξανά το δρόμο. Σε οδηγεί πίσω, μέσα από ένα σαν μπαρ, σαν γήπεδο μπάσκετ, ασφυκτικά γεμάτο, που όλοι τους χορεύουν, αλλά χωρίς μουσική, γιατί δεν χορεύουν στον ίδιο ρυθμό, γνωστοί ρυθμοί όλοι τους όμως, παίζει να τους έχεις χορέψει. Κι εκεί είναι το ασανσέρ, από την πίσω πόρτα, για να σε πάει πίσω, από εκεί που ξεκίνησες, ανοίγεις την πόρτα, αφήνεις το χέρι του παιδιού και μπαίνεις μέσα. Ευτυχώς υπάρχει ένα κουμπί μόνο και ευτυχώς δεν είναι κόκκινο σαν τις ταινίες. Το πατάς νομίζοντας ότι θα φτάσεις στον προορισμό σου. Το ασανσέρ αναπτύσσει ταχύτητα ασταμάτητα, βλέπεις τους τοίχους να περνάνε συνεχώς από μπροστά σου, παραπάνω από είκοσι ορόφους, σίγουρα, και πουθενά καμία πόρτα. Ξαφνικά αρχίζει να ελαττώνει ταχύτητα, αλλά είσαι ήδη πολύ ψηλά. Μάλλον δεν υπάρχει σωτηρία. Και με το που το είπες ή το σκέφτηκες καλύτερα, αρχίζεις να πέφτεις. Πιάνεσαι από κάτι σχοινιά που κρέμονται γύρω σου, προσπαθείς να δεθείς, να μην χτυπήσεις, αλλά πιο το νόημα πας πολύ γρήγορα, δεν θ’ αργήσεις να ξυπνήσεις. Πετάγεσαι όρθιος, ακούς μία ανάσα δίπλα σου ,έχεις κάπου να κρυφτείς; Έχεις…

Τι σου είναι αυτό το internet..

Αστάθμητος παράγοντας πιστεύω για όποιον προσπαθούσε πριν χρόνια να κάνει κάποια πρόβλεψη για την κατάληξη των πραγμάτων σήμερα. Όχι ότι έχουμε φτάσει στο τέρμα (αν παίζει κάποιο τέρμα δηλαδή), αλλά όπως και να το κάνουμε η κοινωνία αλλάζει συνεχώς προς κατευθύνσεις που είναι δύσκολο να κατανοηθούν. Αν συνδυάσουμε το γεγονός της λεγόμενης γενετικής μνήμης με τη συνεχώς αυξανόμενη λήψη πληροφορίας, θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι όποια κατεύθυνση κι αν αποφασίσει να ακολουθήσει η κοινωνία μας, καλώς ή κακώς θα είναι συνειδητή απόφαση (ΠΡΟΣΟΧΗ εξαιρούνται περιπτώσεις χρήσης κόκκινων κομβίων ,από ανευθυνο-υπεύθυνους, με την ένδειξη ΠΡΟΣΟΧΗ).

Πάντως μη βιαστείτε να χαρείτε ότι και καλά φτάσαμε ή φτάνουμε σε ένα σημείο όπου η χειραγώγηση και η χειραφέτηση της μάζας από συγκεκριμένα άτομα δε θα συμβαίνει. Απλά πλέον είναι ορατό το σενάριο να μην είναι μονόδρομη αυτή η σχέση. Η μάζα αρχίζει να τα βρίσκει με τον εαυτό της και δεν την ενοχλούν σιγά σιγά τα ελαττώματά της. Ναι το ξέρει ότι δεν είναι ομοιόμορφη, το ξέρει ότι κάποιες φορές είναι ακόμη και αντικρουόμενη, αλλά δεν τη νοιάζει γιατί πολύ απλά προτιμά να υπάρχει. Σε οποιαδήποτε μορφή μπορεί, σε οποιοδήποτε φορέα, με οποιοδήποτε όνομα ή και ανώνυμα και το πιο αστείο απ’ όλα με τον οποιοδήποτε για διαχειριστή.

Η κοινωνία της μάζας αλλάζει, γιατί πολύ απλά γίνετε όλο και πιο δύσκολη η οριοθέτησή της. Μέχρι τώρα υπήρχαν κατά βάση οι συμβατικοί τρόποι κοινωνικοποίησης, οι οποίοι  προϋπέθεταν να λαμβάνονται υπόψη σταθερές όπως ο χώρος και ο χρόνος ως αναγκαίες (το σχολείο, ο στρατός, το πανεπιστήμιο, η δουλειά, η οικογένεια). Πλέον με το internet ο καθένας αποκτά τη δυναμική να συντονίζει καλύτερα το βαθμό έκθεσης του εγώ του σε διαφόρου είδους μικρές ή μεγάλες κοινωνίες που τον ελκύουν. Και κάπου εκεί είναι που αλλάζουν τα δεδομένα και έρχονται τα πάνω κάτω. Πόσες φορές έχετε χρησιμοποιήσει τη φράση “η πρώτη εντύπωση”; Πόσες φορές από αυτές υπήρξε και “δεύτερη εντύπωση”; Ή τρίτη; Ή ν-ιοστή; Αυτό το κενό έρχεται να καλύψει το internet, το κενό της χαμένης ευκαιρίας.

Μιας ευκαιρίας να γνωρίσεις, να μοιραστείς, να συναναστραφείς, να θυμηθείς, να τολμήσεις, να σχεδιάσεις, να αποτύχεις και πάλι από την αρχή. Γιατί το κύκλο δύσκολα να τον αποφύγουμε, και δε θα ήτανε και σώφρων πιθανότατα, αλλά δε παύει να μπορούμε να τον ζωγραφίσουμε μόνοι μας. Κι αν πέφτει πάνω σε άλλους κύκλους δεν τρέχει και τίποτα, το πολύ πολύ να πάρει χρώμα στο τέλος.

]]> http://todaxtylo.wordpress.com/2009/05/07/e-socializing/feed/ 1 todaxtylo chickenmistaken http://todaxtylo.wordpress.com/2009/05/06/%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%83%cf%89%cf%81%ce%af%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82/ http://todaxtylo.wordpress.com/2009/05/06/%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%83%cf%89%cf%81%ce%af%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82/#comments Wed, 06 May 2009 18:42:15 +0000 todaxtylo http://todaxtylo.wordpress.com/?p=3 ]]> … Η Μούτζα

Βασικά η μούτζα μπορεί να φαίνεται προσβλητική αντί για καλωσόρισμα. Αλλά τι είναι εν τέλει;

5 Δάχτυλα!

Βέβαια σε αυτή τους τη μορφή τα δάχτυλα δεν καταφέρνουν να μας διαχωρίσουν από τους συγγενείς μας. Έτσι σιγά σιγά φτάνουμε στην ουσία των πραγμάτων. Ο Αντί-χειρας τα καταφέρνει! Περίεργη γλώσσα τα Ελληνικά,  τόσο πλούσια σχεδόν όσο φτωχοί αυτοί που τα ομιλούν.  Μέσος, Παράμεσος, Μικρός, Δείκτης και ο Αντί-χειρας. 4 όμοια δάχτυλα με τους συγγενείς μας και το διαφορετικό εκεί να φαίνεται, να ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες το γάλα, σύνθετο με τη διαφαινόμενη πρόθεσή του να Αντί-τίθεται στα συμβατικά.

Αυτό θα προσπαθήσουμε να κάνουμε και από αυτό το ιστολόγιο. Αλλά όχι μόνο! Θα βάλουμε το δάχτυλό μας εκεί που δεν το σπέρνουν, χωρίς να κρυβόμαστε από πίσω του. Πάντως μη φοβάστε δεν πρόκειται να σας δείξουμε τον αντίχειρα..κάνα κωλοδάχτυλο καμιά φορά, σε περίπτωση που το επίπεδο της συζήτησης φτάσει στα όρια των κάτω άκρων και των παρακείμενων μορίων τους.

Άντε και για να σας κάνουμε τη χάρη, μιας και πρώτη φορά συναντιόμαστε, θα πάρουμε το ρόλο του δαχτυλοδεικτούμενου εμείς προς το παρόν και θα αποχωρήσουμε να δούμε Champions League. Αν και βασικά όλα γίνονται για να παραγγείλουμε πίτσα από τη Βιλγαρία που θα γλείφετε τα δάχτυλά σας!

Υ.Γ.: Δακτυλικά αποτυπώματα δε θα βρείτε εδώ, καλύτερα να δοκιμάσετε στο todaxtyloblog@gmail.com